Με τον χρόνο σύμμαχο

Γεια σας!

Είμαι η Συμέλα  και είμαι ψυχολόγος. Χαίρομαι που σας συναντώ, παρότι δεν σας έχω συναντήσει ούτε μια φορά.

Από τη στιγμή που μου ζητήθηκε να συμμετέχω σε αυτό το πολύ ενδιαφέρον εγχείρημα – μη  σας φανεί παράξενο – αλλά είναι σαν να σας ξέρω χρόνια.. Σας φαντάστηκα, σας έφερα στο μυαλό μου με μορφή, υπέθεσα πώς θα είναι το χαμόγελο σας, οι ανάγκες σας, οι αναζητήσεις σας, αναρωτήθηκα ποιο να είναι το νόημα της δικής σας ζωής.

Το χέρι μου πήγαινε σχεδόν μόνο του σ’ αυτή τη γραφή, θαρρείς και δεν χρειαζόταν καμία συνεργασία με τον νου…. Αστειεύομαι βέβαια!! Χίλιες σκέψεις γρήγορα κατέκλυσαν το μυαλό μου… Με ποια άτομα συνομιλώ; Είναι γυναίκες ή άντρες; Μάλλον περισσότερες γυναίκες… Έχουν πρόσφατα βγει στη σύνταξη ή απολαμβάνουν χρόνια τη συνταξιοδότηση; Την απολαμβάνουν ή τους βαραίνει με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους;

Συνέχισα να σκέφτομαι σαν παλιά γνώριμη που ξέρει…αλήθεια τι ξέρω;

Ξέρω τη χαρά στα μάτια σας όταν συναντάτε αγαπημένους ανθρώπους. Ξέρω πώς νοιώθετε όταν πίνετε καφέ σ’ ένα όμορφο μέρος με φίλους. Ξέρω πως παρατηρείτε γύρω σας την ομορφιά του κόσμου περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ξέρω το παράπονο στο βλέμμα σας όταν χρειάζεται να αντιμετωπίσετε ένα θέμα υγείας δικό σας ή φίλων και συνομηλίκων. Ξέρω τον φόβο και την ανασφάλεια για τα γηρατειά, για τον θάνατο, την ανάγκη να μην γίνετε βάρος στην οικογένεια σας…

Ξέρω όμως και εκείνη τη σπίθα στο βλέμμα, που είναι η σπίθα της καρδιάς που σας καλεί να γευτείτε τις ομορφιές του κόσμου, σήμερα, όχι αύριο. Ξέρω το πείσμα και τη δύναμη να μην παραιτείστε απ’ όσα δικαιούστε. Ξέρω την αγάπη και τη σοφία που η ζωή σας δίδαξε. Ξέρω τη γενναιοδωρία που σας χαρακτηρίζει και τις ανοιχτές αγκαλιές που χαρίζετε στους γύρω σας.

Θα μπορούσα να γεμίσω πολλές σελίδες με τα «ξέρω» αλλά φοβάμαι να μην με περάσετε για κανένα ψώνιο που νομίζει ότι τα ξέρει όλα και με χαρακτηρίσετε  κυρία «ξερόλα».

Όχι! Όχι! Δεν είμαι. Μιλούσα με μένα…

Αν κάτι ελάχιστο ακούμπησε και σε σένα, καλώς ανταμώσαμε και καλή διαδρομή να έχουμε.

Σ΄ αυτή τη στήλη θα μιλάμε για όσα μας απασχολούν όσο μεγαλώνουμε, χωρίς ωραιοποιήσεις, αλλά και χωρίς δράματα. Με ανθρώπινη ματιά, λίγη επιστήμη και αρκετό χαμόγελο, επειδή η Τρίτη ηλικία δεν είναι το τέλος μιας διαδρομής αλλά μια νέα φάση ζωής με τις δικές της ανάγκες, προκλήσεις και δυνατότητες.