Φίλες και φίλοι,

Mία απο τις αλλαγές που φέρνει στην ζωή σας η συνταξιοδότηση  είναι αυτή στην χρήση του κινητού. Απο εκεί που το κινητό σου κτυπούσε κάθε 5 λεπτά, επικοινωνεί μαζί σου η πάροχος εταιρεία να σου προτείνει αλλαγή  συμβολαίου,  με μικρότερο χρόνο ομιλίας και λιγότερα Μbps. “Γιατί να δίνετε τόσα χρήματα ;’’ σου λένε ευγενικά.

Είναι γεγονός ότι όταν συνταξιοδοτείσαι πέφτει μεγάλη  σιωπή. Οσο πιο υπεύθυνη και απαιτητική η θέση που κατείχες, τοσο μεγαλύτερη η σιωπή.  Τότε καταλαβαίνεις ποιοί είναι φίλοι πραγματικοί και ποιοί φίλοι κατά συνθήκην, ή απλοί συνεργάτες. Εκεί καταλαβαίνεις, εάν δεν το είχες ήδη καταλάβει απο πρίν, οτι ήσουν απλώς χρήσιμη/ος. Κι αυτό δεν  ηταν  απαραίτητα κακό. Απεναντίας. Το κακό είναι ότι τώρα πια δεν είσαι.  Αυτό πρέπει να το συνειδητοποιήσεις και να το αποδεχτείς γρήγορα, για να γλυτώσεις απο αχρείαστες  καταστάσεις. Πάψε να ζείς μέσα απο αυτό που ήσουν και αυτά που κατάφερες.  Σβήσε αυτά που σε πίκραναν και γύρνα σελίδα. Όσο πιο γρήγορα γυρίσεις σελίδα στην ζωή σου, τόσο το καλύτερο για σένα.

Η αλήθεια είναι οτι μπαίνεις σε αχαρτογράφητα νερά. Όλοι όσοι έχουν συνταξιοδοτηθεί, ακόμη και αυτοί που μανιωδώς το  επιθυμούσαν, “που ήταν έτοιμοι απο καιρό”, μια καταθλιψούλα την ένοιωσαν. Φυσιολογικό είναι. Σχετίζεται με την ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει σε μια ομάδα με κοινούς στόχους και ενδιαφέροντα. Με την ανάγκη του ανθρώπου να κάνει κάτι χρήσιμο, να αφήσει ένα αποτύπωμα. Και ξαφνικά βρίσκεσαι εκτός ομάδας και εκτός στόχου. Είναι σα να βρίσκεσαι στην μέση του ωκεανού με χαλασμένη πυξίδα.  Ποιός είμαι? Τι κάνω ? Που πάω?   Ποιός είναι ο  στόχος  μου?  Εχω στόχο ?  Δηλαδή η ζωή μου τελείωσε ? Είμαι διαφανής?  Πως κατάντησα έτσι ?.

Αυτή είναι μια φάση που την έχουν περάσει όλοι.  Και να σας πώ ενα μυστικό?   Θα την περάσετε κι εσείς. Είναι φυσιολογικό και υγιές.   Χρειαζόμαστε χρόνο για να πενθήσουμε αυτό που έφυγε – και που κακά τα ψέμματα συνδέονταν με τη νιότη μας – να μας γνωρίσουμε ξανά, να δούμε την ψυχή μας γυμνή, τον εαυτό μας σαν άνθρωπο κοινό, ευάλωτο, χωρίς όλα αυτά που τον προσδιόριζαν στην προηγούμενη ζωή και ίσως τον παραπλανούσαν, να μετρήσουμε τους ανθρώπους δίπλα μας και να κάνουμε τον απολογισμό μας με ειλικρίνεια.  Δεν είναι εύκολο. Το αντίθετο μάλιστα.

Υπάρχουν αυτοί που αντιμετωπίζουν  αυτή την φάση  εύκολα και άλλοι, που δεν την ξεπερνουν ποτέ. Οι περισσότεροι  βρίσκονται στο ενδιάμεσο. Δίνουν αγώνα. Η αλήθεια είναι οτι οι γύρω σου, όσο και να σε νοιάζονται και να σε αγαπάνε, δεν μπορούν να καταλάβουν την κατάστασή στην οποία βρίσκεσαι. Σε νοιάζονται, αλλά δεν σε καταλαβαίνουν. Κι εσύ θέλεις να σε καταλάβουν. Να καταλάβουν ότι όσο δυνατός και άτρωτος κι αν φαίνεσαι μέσα σου  βιώνεις απόγνωση.  Είσαι σε συνεχή περιδίνηση. Κι αφού δεν σε καταλαβαίνουν δεν μπορούν και να σε βοηθήσουν αποτελεσματικά.

Δεν είναι κακό να ζητήσει κανείς βοήθεια απο ειδικό για να ξεπεράσεις την δύσκολη αυτη περίοδο της ζωής του. Στην τελική όμως είσαι εσύ που θα πρέπει να τα καταφέρεις. Μονη/ος σου.  Πιστεύω οτι τα πάντα στην ζωή είναι απόφαση. Ναι, είμαι απο αυτούς που πιστεύουν οτι και η ίδια η ευτυχία είναι απόφαση. Ετσι λοιπον, πιστεύω ότι εξαρτάται απο σένα να αντιδράσεις.   Απο την στιγμή που θα πάρεις την απόφαση η αντίστροφη μέτρηση θα έχει αρχίσει.  Η πρώτη  αντίδραση μπορεί να είναι  κατι απλό, όπως  το να σταματήσεις να κοιτάς τον τοίχο του δωματίου σου και να βγείς μιά βόλτα. Σου φαίνεται λίγο ; Κι όμως αυτό για ΄σενα θα είναι σαν το πρώτο βημα του ανθρώπου στο φεγγάρι. Πίεσε τον εαυτό σου να βγεί έξω να περπατήσει, κανε window shopping, ή και  κανονικό, παρε τηλέφωνο φίλους και πρότεινε εξόδους. Δεσμεύσου. Προγραμμάτισε ένα ταξίδι. Η προετοιμασία και η οργάνωση του ταξιδιού θα σε ανανεώσει. Δοκίμασε καινούρια πράγματα, γυμναστική, χορό, τέχνη, ομαδικές δραστηριότητες, κοινωνική προσφορά. Γινε η/ο καλύτερη/ος μαγείρισσα/ας του κόσμου. Ασχολήσου με χειροτεχνίες, φρόντισε την εμφάνισή σου.

Δεν θα τα κάνεις όλα με τρελλό ενθουσιασμό και κάποια δεν θα τα δοκιμάσεις  2η φορά,  αλλά αξίζει να  προσπαθήσεις. Γέμισε το πρόγραμμά σου με δραστηριότητες. Μέσα σε όλα αυτά θα βρείς κάτι, ίσως τελείως άσχετο,  που θα σου δίνει χαρά και θα το κάνεις με ενθουσιασμό.

Ετσι, σιγά σιγά και βήμα βήμα θα αρχίσεις να βρίσκεις τον βηματισμό σου. Θα αρχίσεις ξανά να ονειρευεσαι. Υπάρχει και άλλη ζωή απο εκείνη που ήξερες. Δεν είναι καλύτερη, ούτε χειρότερη. Είναι απλώς διαφορετική.  Και μια μέρα, θα ανακαλύψεις οτι η έφηβη ψυχή σου έχει πάρει ξανά τον έλεγχο της ζωης σου, θα νοιώσεις ελεύθερος/η και ανάλαφρος/η. Θα δείς ότι έχεις άπειρες επιλογές μπροστά σου και την εμπειρία και τις γνώσεις να επιλέξεις το καλύτερο για σένα.  Να κάνεις αυτό που ζητάει η ψυχούλα σου. 

Στο κάτω κάτω μετά απο τόσα χρόνια  δουλειάς, επιτέλους πληρώνεσαι για να κάνεις ότι γουστάρεις. Γιατί να πάει χαμένη η ευκαιρία; Για δείτε το κι έτσι…