Η Χαρά δεν Έχει Ηλικία – Σκέψεις από μια Εκδρομή στην Αλβανία

— Καλά, με τους συνταξιούχους; Αυτοί, καλέ, είναι ηλικιωμένοι. Όλο κάτι θα χρειάζονται. Θα σταματάτε συνέχεια και ξέρεις γιατί… τα φάρμακά τους, το νερό τους… Θα χάνετε χρόνο.

— Μα εκδρομή πάμε. Από πού θα χάνουμε χρόνο; Και από πότε είναι χαμένος χρόνος αυτός που ζούμε; Τι δηλαδή χρειάζεται να κάνει ο άνθρωπος για να μην χάνει χρόνο;

Μέσα σε αυτό το κλίμα και με αυτές τις σκέψεις, δύο αγαπημένες φίλες κι εγώ ξεκινήσαμε για το ταξίδι στο Αργυρόκαστρο, στους Αγίους Σαράντα και στη Χιμάρα.

Επιστρέψαμε με τις βαλίτσες γεμάτες όμορφες αναμνήσεις.

Έχω αποδείξεις για όσα γράφω, αλλά ξέρετε τώρα… τα προσωπικά δεδομένα. Δεν πρόλαβα να ζητήσω συγκατάθεση, αν και νομίζω πως δεν θα είχαν αντίρρηση.

Στα αυτιά μου αντηχούν ακόμα οι μουσικές από τα γλέντια, οι ατέλειωτοι χοροί και τα γέλια.

Μα τι ωραία που χορεύουν… συντονισμένα, με φιγούρες επαγγελματιών. Τι γίνεται εδώ;

— Α! Είναι το χορευτικό μας, μου είπε ο πρόεδρος του συλλόγου. Είναι ανοιχτό σε όλους και δωρεάν. Γιατί δεν έρχεσαι;

Γιατί δεν πάω;

— Έχετε και άλλα τμήματα;

— Πάρα πολλά, για όλα τα γούστα, μου απάντησε μια κυρία ενώ χόρευε.

Να φανταστείτε πως ενθουσιάστηκε ακόμη και μια παρέα νεαρών Ινδών φοιτητών και, με μικρή παρότρυνση, βρέθηκαν στην πίστα να χορεύουν ζεϊμπέκικο!

Τι άλλο θα δουν τα μάτια μου στα 63 μου χρόνια;

OMG, που θα έλεγε και το Χριστινάκι, η εγγονή μου.

Δεν άντεξαν, όπως φαίνεται, την πρόκληση ούτε οι νεαρές Αλβανίδες ούτε οι σερβιτόροι του μαγαζιού, και έστησαν τον δικό τους χορό τραγουδώντας:
«Άι… Καταλίνα, Καταλίνα!»

Όλο το μαγαζί μια αγκαλιά χωρίς σύνορα…

Έχω κι άλλα να σας πω.

Πόσο χρονών είναι ο κύριος που δεν κάθεται ούτε στιγμή, επειδή η καρέκλα του είναι άχρηστη αφού χορεύει ακατάπαυστα;

88!!!

Θέλω να του μοιάσω…

Σας περιγράφω μόνο ένα κομμάτι της εκδρομής μας, αλλά θα μπορούσα να γράφω πολλές σελίδες ακόμη για όμορφες στιγμές, ανακατεμένες βέβαια και με μικρές γκρίνιες που συχνά υπάρχουν στα ταξίδια.

«Γιατί να είμαστε στα πίσω καθίσματα;»
«Τι τραγούδια είναι αυτά;»

Αλλά έτσι είναι η ζωή. Έτσι είναι και οι συνευρέσεις των ανθρώπων.

Ίσως για να καταλαβαίνουμε την ανάγκη να κάνουμε χώρο σε συνανθρώπους μας που μπορεί, περιστασιακά ή συχνά, να δυσκολεύονται.

Κάναμε χώρο ο ένας στον άλλον — και αυτό ήταν πολύ ζεστό, πολύ όμορφο και πολύ χρήσιμο για όλους.

— Θα κάνετε και άλλες τέτοιες εκδρομές; ρώτησα.

— Βέβαια. Ήδη προγραμματίζουμε Καρπενήσι.

— Θα ήθελα το πρόγραμμα των δραστηριοτήτων του συλλόγου, παρακαλώ. Εξάλλου είμαι κι εγώ μέλος. Θα ήθελα λεπτομέρειες και τρόπους επικοινωνίας.

Και επειδή θέλω να είμαι γενναιόδωρος άνθρωπος, δεν θα κρατήσω τίποτα μόνο για τον εαυτό μου.

ΤΕΛΙΚΑ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ ΧΡΟΝΟ…

ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ ΠΟΛΛΑ

Τα λέμε…