Προσωπική εμπειρία
Ολα αυτά που αναφέρθηκαν σε προηγούμενα άρθρα δεν είναι θεωρητικά. Τα έχω βιώσει απο πρώτο χέρι.
Θα διηγηθώ την προσωπική μου εμπειρία για να δείτε πόσο γρήγορα μπορεί να αλλάξει η καθημερινότητά μας και γιατί πρέπει να φροντίζουμε το μυικό μας σύστημα.
Είμαι ένας άνθρωπος αρκετά δραστήριος. Περπατάω πολύ, γυμνάζομαι σχεδόν συστηματικά, προσέχω την διατροφή μου, έχω κανονικό βάρος και δεν έχω προβλήματα υγείας πλήν μιας ρυθμισμένης υπέρτασης και ενός ελεγχόμενου υποθυρεοειδισμού. Πριν 2 χρόνια χρειάσθηκε να υποβληθώ σε μία προγραμματισμένη λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή, επέμβαση θεωρητικά πολύ απλή. Προηγηθηκε ERCP και την ημέρα της εξέτασης εννοείται έμεινα νηστική και κατακεκλιμμένη, διότι αισθανόμουν ναυτία και υπνηλία. Τις 5 ημέρες που μεσολάβησαν του χειρουργείου, έτρωγα ελάχιστα γιατί έπρεπε να τρώω ελαφρά και με προσοχή. Την ημέρα του χειρουργείου ήμουν νηστική, και τις επόμενες ημέρες οι οδηγίες ήταν να τρώω προσεκτικά, ξεκινώντας απο διάφορα νεροζούμια, ώστε να προσαρμοσθεί σταδιακά το γαστρεντερικό μου σύστημα στις νέες συνθήκες. Εννοείται ότι η φυσική μου δραστηριότητα ήταν απο ελάχιστη έως καθόλου, αρχικά γιατί πονούσα και αισθανόμουν αδυναμία και μετά γιατί απλώς αισθανόμουν αδυναμία.
Στο διάστημα αυτό έχασα 4 κιλά. Αυτό το τελευταίο ίσως και να με χαροποιούσε, αν το κύριο πρόβλημά μου δεν ήταν η φοβερή εξάντληση που ένιωθα. Πολλές φορές χρειαζόμουν βοήθεια για να σηκωθώ απο το κρεββάτι, και η εξάντληση που αισθανόμουν όταν περπατούσα την απόσταση κρεββατοκάμαρα – σαλόνι, ή κρεββατοκάμαρα – τουαλέτα, ίσως και να συγκρίνονταν με αυτή που αισθάνεται ενάς μαραθονοδρόμος στο τέλος της διαδρομής. Τα πόδια μου έτρεμαν, ίδρωνα, λαχάνιαζα και άκουγα την καρδιά μου να κτυπάει δυνατά. Αρχικά, το να κατέβω τις σκάλες ενός ορόφου και να βγώ έξω φάνταζε εντελώς εξωπραγματικό. Νόμιζα οτι η ζωή μου τελείωσε και ότι ξαφνικά και απρόσμενα καθηλώθηκα μέσα σε ένα σπίτι, σε ένα δωμάτιο, έχοντας ανάγκη την παρουσία των άλλων. Και μόνο στην ιδέα να βγώ απο το σπίτι και να περπατήσω, έστω και για λίγα μέτρα, με έπιανε πανικός. Να σκεφτεί κανείς ότι 4 χρόνια πριν απο αυτό το χειρουργείο είχα υποβληθεί σε αρθροπλαστική ισχύου απο την οποία αποκαταστάθηκα εντυπωσιακά γρήγορα. Πόση διαφορά κάνουν 4 χρόνια ? Και όμως κάνουν.
Χρειάσθηκε πρόγραμμα, υπομονή, πολύ μεγάλη προσπάθεια και επιμονή απο μέρους μου για να επανέλθω σταδιακά, σε ικανοποιητικό επίπεδο φυσικής κατάστασης. Αυτό που κυρίως βοήθησε ήταν η απόφασή μου να παλέψω για μια ζωή όπως την ήθελα. Βέβαια, μου πήρε μήνες. Στο μεσοδιάστημα έπεσα 3 φορές. Απο θαύμα δεν έπαθα κάταγμα, ούτε εγκεφαλική αιμορραγία, γιατί μια φορά κτύπησα με δύναμη το κεφάλι μου στο πεζοδρόμιο. Αρχισα pilates και συνεχίζω. Στα μεσοδιαστήματα περπατάω πολύ και κάνω chair yoga όποτε θέλω.
Παρ όλα αυτά, αισθάνομαι ότι δεν έχω επανέλθει στο επίπεδο που ήμουν προ χειρουργείου. Μερικές φορές βλέπω την καθημερινότητά μου και σκέφτομαι πως θα ήταν εάν δεν είχα αντιδράσει τόσο αποφασιστικά. Είναι εκείνες οι φορές που ευγνωμονώ τον θεό που με έκανε πεισματάρα.
Ναι, εχασα 4 κιλά, αλλα δυστυχώς δεν ήταν λίπος. Ηταν μυς.
Επρεπε να το περιμένω : ηλικία, νόσος, υποθρεψία, έλλειψη φυσικής δραστηριότητας…..
