Μικρές στιγμές, μεγάλες αποφάσεις… με τον χρόνο σύμμαχο

-Τα λέμε αύριο το πρωί για καφέ! 11:30 είναι καλά; Οκ, έκλεισε το ραντεβού.

Ποιος όμως μπορεί να είναι πάντα συνεπής αν είναι άνθρωπος; Τα 10΄ καθυστέρησης είχαν ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει διαθέσιμο κάθισμα… ήταν τόσο κυριολεκτικά ο ένας πάνω στον άλλο που καθόλου δελεαστική δεν μου φαινόταν η ιδέα τέτοιου καφέ. Έτσι κι αλλιώς ο καφές είναι το πρόσχημα. Η παρέα, οι συζητήσεις, οι διαφωνίες, οι συμφωνίες, οι εξιστορήσεις των σημαντικών για τον καθένα μας ιστοριών, είναι όλα αυτά που αναζητάμε και όχι μόνο. Έκανα την ανάγκη φιλότιμο, χαιρέτησα την καθ’ ολοκληρίαν γυναικεία παρέα, από την οποία γνώριζα μόνο μια φίλη, την Αθηνά και προτίμησα να συνεχίσω στο άγνωστο με βάρκα την ελπίδα. Πάντα, αν αναζητήσεις, βρίσκεις μια βάρκα όπως και μια ελπίδα… Αποφάσισα να περπατήσω λίγο, αφού εκτός από τον χρόνο και ο καιρός ήταν σύμμαχος φλερτάροντας με την ιδέα να καθίσω στη Malila, ένα μικρό γωνιακό μαγαζάκι με υπέροχο καφέ και ζεστούς ανθρώπους.

-Καλά μόνη σου θα καθίσεις να πιεις καφέ; Σαν την καλαμιά στον κάμπο; Να μην έχεις με κάποιον να μιλήσεις, με κάποιον να κάνεις παρέα; Τι καφές θα είναι αυτός;

 «Σέζω αηκον καφέν» που θα έλεγε και η Ποντία μητέρα μου…

-Γιατί όχι; αντιστάθηκε μια φωνή μέσα μου. Έχω και την εφημερίδα  στην τσάντα, ευκαιρία για ενημέρωση. Και γιατί παρακαλώ μόνη με τόσους θαμώνες, που  δεν μου ήταν τελείως άγνωστοι, τους είχα συναντήσει πολλές φορές στη γειτονιά.

-Καλά μόνη σου; Θα σε περάσουν για τίποτα περίεργη, είσαι και του επαγγέλματος, θα σε κοροϊδεύει ο κόσμος…

-Γιατί να με κοροϊδεύει ο κόσμος; Δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει; Θα με κοροϊδεύει επειδή θα απολαμβάνω τον καφέ μου διαβάζοντας στη λιακάδα; Εξ άλλου να, μόλις τώρα είδα στο πίσω τραπέζι , έναν συμπαθητικό κύριο… που κάνει και αυτός το ίδιο !!

-Αυτός είναι άντρας, οι άντρες το συνηθίζουν…

Ο διάλογος συνεχίστηκε για πολλή ώρα αλλά είχα κάνει «κατάληψη»  σ΄ ένα τραπέζι και η απόφαση ήταν τελεσίδικη!!

Αναρωτιέστε μήπως ποια ήταν η άλλη φωνή; Από πού έρχεται, τι χροιά έχει, είναι ανδρική ή γυναικεία, είναι μία ή πολλές;

Δεν ξέρω να το απαντήσω… ίσως για τον καθένα μας κάτι διαφορετικό να ισχύει.

-Έναν διπλό σκέτο καπουτσίνο με ελάχιστο αφρόγαλο παρακαλώ.

 Η μυρωδιά του, υπέροχη, ενώνεται με των υπόλοιπων ανθρώπων τις καφεμυρωδιές και γίνεται δυνατότερη.

Τι όμορφα που είναι εδώ! Ωραίες εικόνες γεμάτες ζωή.

 Μαμάδες κρατώντας από το χέρι τα παιδιά, η κυρία της υπηρεσίας του Δήμου, πρωταγωνίστρια στον αγώνα για καθαριότητα και πολιτισμό, βιαστικοί άνθρωποι με το σακίδιο στον ώμο να προλάβουν το γυμναστήριο, ένας κύριος με το μπαστούνι προσπαθεί να περάσει τον δρόμο, ένας νεαρός που προσφέρεται να του δώσει ένα στήριγμα πέραν του δικού του.

Ο κύριος χαμογελά «έχω και εγώ έναν εγγονό στην ηλικία σου, σπουδάζει στην Πάτρα. Και να φανταστείς η συμβία μου δεν ήθελε να μ’ αφήσει να βγω βόλτα γιατί έλεγε, αν χρειαστείς κάτι ποιος θα σε βοηθήσει; Χειρουργημένο πόδι έχεις».

-Τι καλά έκανα! Πώς θα τα έβλεπα όλα αυτά και τόσα άλλα που δεν γράφω για να μην σας κουράσω.

Έδωσα την ευκαιρία στον εαυτό μου να τα δει και διαπίστωσα ότι κάτι έχει αλλάξει σημαντικά…. η συνταξιοδότηση!!! Σκέφτηκα. Aυτή.. αυτή η πλανεύτρα για την οποία μιλάμε με δέος από την πρώτη μέρα του εργασιακού μας βίου… και τώρα μήπως ήρθε η ώρα να την κάνουμε σύμμαχο; Θα τα  καταφέρουμε; Υπάρχουν εμπόδια στην προσπάθεια να κατανοήσουμε τις αλλαγές, αν όμως τις αξιοποιήσουμε;

Θα ήθελα αντί απαντήσεων να μοιραστώ μαζί σας ένα σύντομο βιντεάκι με την ιστορία του αετού.

Υ.Γ.: Αφορμή αυτής της αφήγησης στάθηκε η  περιγραφή της προσωπικής εμπειρίας της κ. Μπιτζάνη

Τα λέμε…